Þegar undirrituð var lítil stelpa þá átti fjölskyldan heima í Barmahlíð 24 í sama húsi og afi og amma, Sverrir og Helga. Nafn og andi Theodóru Thóroddsen langömmu var aldrei langt undan og hélt afi minningu hennar á lofti með allskyns skemmtilegum sögum og fræðslu um þessa merkilegu konu. Hestabakterían hefur greinilega verið meðfædd hjá undirritaðri þar sem það sem mestan áhuga vakti af öllu því forvitnilega dóti í hillunum og á skrifborðinu hans afa var járnsleginn hófur sem langamma hafið gefið honum. Hófurinn var afmælisgjöf að mig minnir og til þess ætlaður að halda á pípunum hans afa sem var sérstakur áhugamaður um reykingar og tóbaksnotkun svo ekki sé meira sagt.

Hófurinn var eitt af því sem maður mátti leika sér með og á honum voru vísur sem amma hafði látið letra í hann þegar hún færði hann syni sínum. Þegar afi dó þá fékk Theodóra Thoroddsen föðursystir hófinn til varðveislu en af einhverjum ástæðum hefur hugsunin um hófinn og vísurnar á honum oft á tíðum komið upp í hugann og nú er hann hér í láni með þá hugmynd í kollinum að endurgera hann enda afar fallegur og óvenjulegur gripur.

Til gamans þá eru hér vísurnar, mynd af hófnum og langömmu, Theodóru Thóroddsen skáldkonu, en myndin af henni er tekin í Vonarstræti í Reykjavík og á myndinni með henni eru 2 synir hennar.

Svona var vísan sem fylgdi gjöfinni;

Hérna færðu hófinn þinn,

heldur á járnum fínum

Sallaðu á hann Sverrir minn,

sindri úr pípum þínum.

Og á hófnum stendur:

Einn af fjórum fyrr ég tróð,

fold um óravegu slóð

Fljótin stóru styrkur óð,

steins á ljóra kveikti glóð

Nú er ég orðinn öskutrog,

illa er skorðuð frægðarvog

Gleypi á borði glóð og log,

gneistaforða og reykjasog

Hófurinn er járnaður með hnausþykkri skaflaskeifu og koparsleginn að ofan og í hann passar pípuhaus.

Helga Thoroddsen